jedno z kolorowych bóstw
obfite soczyste pachnące
wędruje w meandry tablic

wertuje cienkie papierowe twarze
nogi ręce czyta aktualności z miną
sceptyka optymisty i ze szklanką wody
z rzeki heraklita miewa dobry humor

dlatego cieszy i doprowadza do rozpaczy
bywa nudne nikt już nic nie pamięta obojętne

chodzi tam i z powrotem
nawet dookoła jak czas
z przestrzenią rozstawia
po kątach nastroje pogodę

igra ze słońcem
krzyczy w wiatr

wyciąga rękę na do widzenia
znów macha kiedy patrzę
w inną stronę

nic trudnego odpowiada
jestem szczęście ogień
nadludzka siła

mówi uderza w słaby punkt
staje piętą na małym palcu