Tylko nie odchodź za daleko,
nie bój się tego co za oknem.
Burze potraktuj ze spokojem,
wiatr ci napełni oczy głodne.

Nie odchodź, proszę, za horyzont -
droga na przestrzał się otwiera.
Patrz, dom jest - czułość, ciepło obok
też się pojawi, chociaż teraz...
Tak strasznie pusto i bezwietrznie
i tylko cienie i jakby nic.

Uwierz, ta chwila nie trwa wiecznie.
Dom się otwiera. A ogień? W nim.
Zaraz ogrzejesz wszystkie smutki.
Czujesz? Mniej bolą zgięte plecy.
Nie odchodź, proszę, zbyt daleko -
chcę widzieć. Wiem, że też polecisz.