tutaj kończy się pewien etap


Może potrafię rozmowę zamkniętych
w pół obrotu nóg przenieść na siebie.

Kiedy widzę taniec czuję swoje stopy raczej
ciężar przeszłości, wydaje szelest jakby noc
płakała w takt lotu ptaka, co zrywa się, czuje
jak kołysanka drzew wprawia w śpiew,

płynie korytarzem.

Dzwoni telefon.

W powietrzu wiruje para jakby wyżej było
zimno, a ciepło zamgleniem w środku, nie,
nie rozplątam rąk będą tworzyć dziwne,
skomplikowane przedmioty, będę jak
pomyłkowy numer telefonu albo
połączenie nieznane.