Wieczór zabiera mnie od ciebie

Wieczór zabiera mnie od ciebie,
A mrok zakrada się do serca.
Chmury po ciemnym pędzą niebie,
Aż się niepokój we mnie wwierca.

Przechadzka czemuś mi obrzydła,
Lampy uliczne myśli plączą.
Przez zgiełk pofrunąć - mieć tak skrzydła! -
I znowu z tobą się połączyć!

przełożył Maciej Froński

I oryginał:

The evening takes me from your side;
The darkness creeps into my breast.
Swift clouds across the dim heavens glide,
And fill me with their vague unrest.

I wander sad, and know not why:
The lighted streets perplex my brain.
I wish for wings, that I might fly
From sound and glare, to you again.