celuloidowe twarze z przerysowanym uśmiechem
zmartwychwstają na starych, spleśniałych ekranach,
żołnierze w bojowym szyku kroczą ku przegranej bitwie, wychwalają pieśnią wkrótce obalonych wielkich wodzów,
w zapraszającym kule geście mężnie prężą chudą pierś

błękitne anioły nie poznały jeszcze kompanionki starości - służki na każde wezwanie o jeden krzyk spóźnionej

roztańczona Rita wciąż zsuwa z ramion tę samą parę czarnych rękawiczek, za każdą oddaje w nagrodę ruch bioder i swing

podglądamy przeszłość jak gdyby nie wdarła się w nią śmierć, jakby wciąż tam była zatrzymana w ujęciach, rozleniwiona w słońcu, znieruchomiała przez skokiem
prosto w lazur laguny, w negliże, w jednej pończosze
ze śliskiego jedwabiu, drugą kusi dotykiem natarczywe dłonie, tych szczęśliwców jeszcze nie poległych,
choć w każdym kolejnym kadrze coraz mniej obecnych