rozbłysło i umknęło z rąk,
jak kuleczki rtęci rozbiegło się
nie wiadomo dokąd, pozorne
perpetuum mobile

myślisz: tyle dni
jak poukładać je w lata
gdy jak rój wirują
składając obietnice
nie do spełnienia

oswoić ludzi, zapisać się w ich życiorysach,
po brzegi wypełnić nimi swój,
i wszystko bezzwłocznie,
bez chwili straty

jak poradzić sobie z nadmiarem
gdy w zanadrzu czeka już niedosyt ?
jak gracz, który wie wszystko,
nie mówiąc niczego.