odgarniasz niesforny kosmyk
ty jeden na mnie patrzysz i widzisz
przy tobie nie zakładam czapki niewidki
bo i tak wyłuskasz mój obraz
niezgody i rozczarowania światem

minie czas nim ponownie rzucisz ziarno
ciągle na siebie czekamy jak wróble
na dojrzewanie słonecznika

tęsknota daje się oswoić
pomaga świadomość że nie porzucisz
mnie jak znoszony płaszcz