szary zakurzony wróbel
na którego nikt nie zwraca uwagi
i nagle
ściany domu pachną inaczej
a twoje ramiona mają aromat dojrzałych brzoskwiń

w ledwie dostrzegalne pęknięcie
pomiędzy nocą a dniem sączą się soki
by zakwitnąć porankiem
nie więdnąć o mroku

wypełniałeś sobą przestrzeń
rosłeś kradnąc powietrze
aż do dnia w którym nie usłyszała
bosych stóp na drewnianej podłodze

odtąd drewno kojarzyło się ze śmiercią
i nie pragnęła już zmartwychwstać
nie miała do kogo przywrzeć by nie utonąć