wszystko czym było ciało
wszystko czym stanie się duch


nieruchomiejesz wobec prostych praw
bólu wędrującego od palca lewej nogi w górę
kromek chleba smarowanych pod włos

żeber które salutują w oddechu
kiedy starasz się dmuchać na zimne

z korytarza dochodzą kroki
rodziny żegnają rozbitków
zbierając kule z podłogi

wczesna godzina podwieczorków
przyciąga troskliwe kobiety
których ciepłe dłonie
składają plasterki szynki jak prześcieradła

stoję tuż obok rozebrana z pozorów
i zimno zaczyna ciągnąć od szczeliny w drzwiach