Po jakimś czasie wracam do miejsca,
z którego wyszedłem, bez względu
na obrany kierunek. Puste ulice
doskonale sobie radzą.

Wystarczy schować się za drzewem
i obserwować jak wystawy
odbite od wilgotnej skóry, płaczą.

Skręcam w trzecią bramę, schodzę
do piwnicy, zastanawiam się,
jak głęboko.