wędrujesz myślami po bezdrożach
samotnie przemierzając polne drogi
piasek przesypując się pod stopami
odmierza czas miniony bez powrotu

trawy szelestem kłaniają się nisko
kwiaty uśmiechem radosnym witają
zapachem delikatnym w swoje progi
zapraszają płatkami przywołując

wykroty koleiny kamienistego traktu
pełne różności codziennch spraw
burzami poszarpane bez zabliźniania
zarosłe w niepamięć życia puszczone

balsamem dla ciała i zmysłów
ukojenie po trudach wędrowania
przystań spokoju domowa oaza

07.08.08 Wałbrzych