Jak ogniwo w pryzmacie dekadenckich obyczajów,
rozwiały się po kątach słowa jakby z nieba.
I niknące przemyślenia dziennych zwyczajów
otwierające marzenia,gdy istnieje potrzeba.
Chociaż marzyć nie przestaję.

Wierzyć,a rozmyślać różne sprawy.
Chciałbym ufać i trwać bez obawy
w dumaniu kiedy oczy zamknięte,
patrzeć właśnie przez pryzmaty bycia.
Częściej rozmawiać,dawać głos życia;
starać się obiecywać i działać .

Niepewności w moim głosie jak myślach,
przyjaźni obraz,kto dostrzec potrafi.
Może promień ma różne kolory,
każdy jednak piękniejszy
kiedy w duchu rośnie uśmiech.
Dusza kołysze się w panteonie emocji,
skąd uczucia wypływają do góry.

Z myślami jak z kratami-powiedziała-
wszystkie wartości gwiazdami zainspirowała
wolnością tworząca obrazy.
W odległości od nieba ręką nie sięgniemy,
tylko kiedy wspólnie oczy zamkniemy,
jak krótkie chwile błękitnego zapomnienia;
Wspierając i dodając cichego natchnienia.
jaskółce miłej......