W szklanej kuli widział
Twe uściski,
zamazane dniem codziennym twarze
Pisał kroplą deszczu na ulicy,
pragnę ,tęsknie, marzę

W szczere słowa ubrał nocne troski,
poukładał nie poukładane
Zamknął rozdział życia w samotności,
nadszedł czas na chwile, wyczekane

Zapiął płaszcz zwany bezsilnością,
ruszył szukac tej mu zapisanej
Poznał świat osnuty codziennością
O twarzy dotąd nie znanej

Chciał w utopi pośród tłumów potrzeb,
znaleśc diament nieskalanie czysty
znalazł trudny do zgryzienia orzech
w nurtach utopionych myśli

Każdy wizją dąży do perfekcji,
nosząc w sobie proste ludzkie grzechy
Życie to przygotowanie do selekcji,
początek za rogiem,
a koniec daleki