Jak w słońcu poranek rosą srebrzystą
Co kryje aż tyle bogactwa natury
Tak pamięć Cię widzi od zawsze czystą
W istnieniu Twej szczerej duszy struktury.

O wszystkich i wszystko Ty zatroskana
Niepomna o swojej istoty istnienie
Zabiegasz o innych sprawy od rany
A sama skromnością swe życie chcesz zmieniać.

Ty zawsze wskazujesz na życia istotę
Gdzie Stwórca ślad znaczy, tam życia drogowskaz
W uśmiechu skromności w pokorze masz cnotę
Twój przykład nam wszystkim staje za rozkaz.

Ty w swej młodości życia sterana
harówka pracy, nauki i trudem.
Współczesną golgotą niezmordowana
Zwyciężasz przeszkody siłaczki cudem.

Na wątłych swych barkach dźwigasz z rutyną
Dom, gospodarstwo i moje niedole.
Jam bohaterem dziś za Twą kurtyną.
Tyś życia suflerem, ja gram tylko rolę.

Dziś wartość życia w ogromie swych cała
Przy Tobie istotę swoją osadza
Tyś fundamentem, opoką i skałą
Tyś gmachem, filarem, co nigdy nie zdradza.

Dla Ciebie w szczerości i uczucia swe składam
Na ołtarz miłości z największym ufaniem
dzięki pomocy Twej nie upadam
Tyś moim okrętem, Tyś życia przystanią.