zawsze myślałem, że to musiał był być Hammershoi
albo spokój po prostu; w każdym razie coś było i chciało
kiedy leżała tak piękna

i piękna właśnie bo bardziej jak katedra niż góra
wśród najprostszej z wiosen odkryła opłatek brzucha
i ledwie-biodro niespokojna zresztą

i wtedy właśnie raz jeden widziałem w sobie człowieka
ale to wcale nie było piękniejsze niż stuletnie drzewo
a kiedy upadał dysonans a cała ona była dzikim rechotem klasycystów
będąc drepcząc po małą czarną

mówiła:
"masz lat osiemnaście, wracaj do Chagall'a"



http://img389.imageshack.us/my.php?image=vilhelmhammershi1898intcd4.jpg