Wybrzmiały w trzepotaniu osikowych liści,
Zamkniety w misternej pajęczynie pszczelich skrzydeł,
W smaku wiejskiego twarogu białego jak opłatek
I w nas samych jak głos porad i prawideł.

Sumienie czarne, sumienie białe, sumienie złote,
Nasze żale, nasze zmartwienia, nasze radości,
Tknęły mnie w końcu gdy boleśnie upadłem na schodach:


Otwarte przez wieki dłonie czystej miłości.