rozbijmy nasze fletnie o strzeliste drzewa
niech kora z nich odchodzi niczym skóra z palców
i skorupy jak drzazgi sypią się do koła

roztrzaskajmy amfory o wyniosłe skały
między żwir niech wracają szklane ziarna piasku
kobaltowe błękity rzucajmy ku niebu

złotem tkane kobierce dajmy dla zabawy
zwierzętom dzikim i psom podwórzowym

a wtedy wzejdzie czarna gwiazda wilka
niosąc chwilę wytchnienia ludzkiemu zwierzęciu

nim znów nie zwróci się przeciwko sobie

i stanie się człowiek