Mówiliśmy Massimo

Wszystkimi językami świata

W tle była mapa

Sprzed pierwszej wojny światowej

I było coś z tamtej epoki

W naszej rozmowie



W dole Siena

Majaczyła swój sen majowy

Pytałem cię o mistrzów sieneńskich

I choć nie widziałem

Twych rzeźb

Jestem pewien

Że potrafisz wyrzeźbić

Powietrze Sieny

I słońce Sieny



Ty pytałeś mnie

O Kantora i Wajdę

A także o Zanussiego

Cierpiałem że nie mogłem

Opowiedzieć ci o nich po polsku

Bo wtedy nie byłoby to tak zdawkowe

Ale robiłem co mogłem



A potem na swym tomie poezji

"Non popolo mio"

Napisałeś mi od serca

Przedziwną dedykację

"Człowiekowi z tej ziemi

Najbardziej naznaczonemu

Męką Chrystusa

Człowiekowi o wielkim uśmiechu

Pogrążonemu w ponurej

I pełnej żalu Europie

Człowiekowi którego już znałem

Ponieważ taki sam jest

Kiedy marzy

I kiedy się uśmiecha"

Lippi





Ja też Cię znałem wcześniej

Pamiętam Twą twarz

Z "Ostatniej Wieczerzy"

Wielkiego Leonarda



Jesteś chyba

Ostatnim z apostołów

Który ostał się na tm świecie