przez ramię zarzuca parasolkę i chwytając
walizkę z perukami, wychodzi na ulicę.
beczka z wodą wylewa się i wypełnia trotuar,
skąpana kamienica. szybko, biegnie,

a lampy gasną w rytm kroków. jeszcze tylko bilet
na wyciągnięcie i zapchany wagon.

ciągle zmienia miejsce zamieszkania, jeździ
wiecznie tym samym pośpiesznym, aby po godzinie
dotrzeć na peron, pełen stojaków na rowery
i wisząc przez poręcz, krzyczeć dwie godziny.