Przychodzi i siada na brzegu łóżka
przypatruje mi się. Ukradkiem
uśmiecham się a on nie widzi
jak łzy spływają mi wprost do gardła

Ciężkimi rękoma układa chwile
w zakładki między słowa. Szeptem
czyta wszystkie trudne kwestie
a ja nie słyszę przemijania

Jeszcze nie! Białe prześcieradło
pod nie nad. Mam ochotę przez chwilę
usta pomalować na czerwono
do sukienki w kwiaty. Tej od Wiersza.
Jeszcze nie.