Nie wiedzieć czemu, nie wiedzieć gdzie
poukrywano wszystkie moje wonne dni,
dawne dni. Kusząc projekcją w przerwach
jak reklamą w której macierzanka na palcu,
pepegi na nogach a ciepła piana pod nosem.
Z saganka, prosto od Graniastej.

Nie wiedzieć kiedy, nie wiedzieć jak
pozamieniano zapachy w szybkie skojarzenia.
Płytkie metafory zwykłej codzienności
dla której biedronka to już nie chrząszcz, adidas
stał się chorobą a do garnka wrzucamy
w sieci. Łaciata - tekturowy stwór.

Nie wiedzieć kto i po co zrobił mi ten żart.
I gdzie jest ten który się teraz z niego śmieje.

Tak czuję, lepiej nie wiedzieć.






/ W tekście zastosowałem słownictwo używane jeszcze czasem przez moją ponad 90-letnią babcię, w jej rozumieniu:
macierzanka - biedronka
pepegi - obuwie sportowe
saganek - mały garnek
graniasty - łaciaty (tu także imię własne jednej z krów) /