Pochłonąłem się w tej ciszy
grającej smutne pieśni
w małej kapsułce
z wielkim echem upadających łez
biegnę do drzwi by otworzyć je
i nic nie zobaczyć
zwijam się w kłębek
szukam cienia ciepła choć by swojego
widzę na ścianach swoje spalone dni
i noce bezwonne
nie żal ich
żal ze rysują mi dzień następny

kołyszę się teraz
na szubienicy własnych myśli
bezwładnie już...
nie mam sił szamotać się
nikt nie przyszedł
powiedzieć mi prostych słów... szczerych
bym mógł jedną łzą szczęścia
zmyć te wszystkie ściany
poczuć chwile rozrywające mnie
na miliard dobrych emocji
rozpryskujących się na cały świat