ze stołu sfrunęły szklanki
w ułamku sekundy zatrzymał się czas
zastanawiając mnie dlaczego
dziewczynka siedząca na kolanach babci
zaniesie się w płacz
wołając moje imię
gdy ruszy świat

wszak to ja jestem zły
będę wkurwiony
witając melancholię

chciałem tylko odejść
poczuć się wolny
poukładać myśli w dyskusji

szkło rozprysło się na posadzce
melancholia zrazu tak inaczej
podgrzewa krew w żyłach
nieswojo zaraża nienawiścią od siebie
odmiennie zniewala rozum

'nie pozwala na takie chuligaństwa'

wszystko już było
nie raz tak samo
słyszałem płacz dziecka
odchodząc w zapomnienie

w smutku