Może by tak poukładać w sobie strach.
Może by tak ból rzucić w piach.
Nasączyć chustkę wiarą - niech trwa.
Łzy wtopić w cukier, choćby w gramy dwa.

Bilet z ceną podróży życia pochwycić.
Za miejsca obolałych dni nie płacić.
Mieć odwagę prosić o więcej popękanych ról,
wiedząc że posklejane zostaną widokiem letnich pól.

Zbolałe serce włożone w dłonie me
jest łatwopalne, rozbite o rany swe.
Nasączoną watą lukru napoje je,
niech zachłyśnie się tym smakiem choćby na chwile dwie.
Miąższem z truskawek przepłucze usta tak
by nie powiedziały, że w zimie jest im
wiosennego soku brak.