skupiam się na wietrze ocierającym się o powieki
staram się wyeliminować poczucie braku
bulgoczące w okolicy mostka
jest parno słońce wywija ciała robaków
ze spękanych ust odklejają się płatki zaschniętej krwi
z perspektywy kilkunastu pięter
pierwszy raz to cholerne miasto wydaje się ładne
świat wierci się pod stopami
pyk
unosi mnie