jak mało wiesz człowieku z piany
mówisz - patos tu grzmi
znam ból który rzuca o ścianę
zwijające się dni

gdy mijasz mnie ubraną w czerni
myślisz taka moda
zazdroszczę krukom bo krtań więzi
wyciszone słowa

jestem milczeniem zaskorupiałych piasków
więziona w muszli niemożnością oddania
nie wypływam na powierzchnię nut żałobnych

śmieszę siebie gdy skryta wśród cmentarnych drzew
wydłubuję spod kory żywicę miast łez
nie pójdziesz za mną w kondukcie więc się ciesz ciesz