nie czuję się dobrze, jak zwykle,
znów plączę się wszędzie
i stoję w miejscu ... i siedzę w barze,
i medytuję;
czyż to nie piękne tkwić tutaj
jak kołek i nie móc nawet poruszyć
palcem, gdy wszystko wiruje
w powietrzu, nad głową?
i nie mając żadnego wyboru
wciąż móc coś zepsuć?
czyż to nie smutek właśnie
trzyma nas znów
przy życiu, (i małym stoliku)
gdy twoje maleńkie dłonie
podają mi papierosa, a moje serce
podchodzi do gardła, a barman
nalewa drinka, a ja muszę wstać
i wyjść do toalety - zatrzymać się
i zamknąć oczy
by dostrzec światło albo przynajmniej
odnaleźć siebie
w gasnącej ciemności.