poezja nie odróżnia drzew od cieni
obłoków od lawin rwących myśli

Jest łuną płonącego mroku.
Piszę wieczór, czuję
smutek nadciągających wietrzysk.

Lubię patrzeć w nieboskłon.
Nocami liczyć gwiazdy,
szukać mojej złotej, szczęśliwej.

W ciszy, nachylonej nad miastem,
wytężam załzawione oczy, by dojrzeć
twarze ukochane, niedotykalne,
wzbudzające tęsknotę.

Wtedy znajduję słowa,
które są nieuchwytną treścią.
Dziwią mnie brzmienia, nowa mądrość.

liryka nie wypływa z rozumu
to gra poety z czytającym