Jest jedna chwila, w tym zmyślonym życiu,
Za którą oddam mój daremny czas,
Choćbym skulony konał gdzieś w ukryciu,
Niechaj spojrzenia płomień złączy nas!

Niech znów poczuję słodycz Twego ducha,
Który lękliwie patrzy z szyb źrenicy,
Wtedy me serce dźwięków boskich słucha,
Stojąc u progu wiecznej tajemnicy.

Wtedy dotykam prawdy-zapomnienia,
Zdobiąc mą pustkę w Twych nadziei dar
Całkowitego doświadczam spełnienia,
Błagając by nigdy nie prysnął ten czar.

Bo gdybyś przypadkiem odwróciła głowę,
Nie chcąc ze strachu spojrzeć nigdy już,
Stracę nie tylko tą prostacką mowę,
Nie ujrzę w Twych włosach upragnionych róż...