wczorajszy istambuł ma w sobie coś z psa,
który jeździł koleją. jest poświęcony
do ostatniej kosteczki. na ścianach
wiszą futrowe zwierzęta, a panie ociekając

kamieniem pięknieją, chowają diamenty
do torebeczki. tam mały pistolecik,
co w razie potrzeby i tak ich nie obroni,
czeka na płaszcze z gnatami. gdy przyjdą

cichutko zaskomli. a oni pogłaszczą
skórzaną rękawicą po skroni, zostawią
krzyżyk, pierścionek mendelssona, przechwycą
tylko diamenty i tajny kod. pani skona.

a gdzież nam współczesnym do istambułu,
nawet konstantynopola. my mamy ścięgna
i mięso w tych warunkach trudno czegoś
dokonać. zatem zbudujmy sobie letniskowca

z wtórnych opakowań, zaprośmy przyjaciół,
niech biegają za kośćmi, niech im ogony
szaleją: szast szast szast... szast szast...
(pozwólcie, że tak zakończę - onomatopeją)