Wyszedłem na podwórze
sto kroków od dzieciństwa
was już nie wołam zawzięcie
echo milczy boleśnie

Tu nawet łzy nie pociekną
choć umarło coś w nas nagle
witam się czule z piaskownicą
czas jednak poróżnił nas strasznie

Jak sparaliżowany stoję bezwładnie
liczę do stu
potem szukam jak dawniej
otwieram oczy
ta pustka mnie przeraża

Okradli mnie z młodości
wyrok bezwzględny zapadł
winny! dożywotnia kara
w więzieniu zwanym dorosłością

Spoglądamy z nostalgią
tak bardzo chcieliśmy dorosnąć
teraz przemijamy z teraźniejszością
a w myślach wciąż krzyczymy berek.