nadjechał pociąg z pośpiechem spóźniony
powoli wysiadają pasażerowie
mają blade walizki pełne smutku
ciężkie od łez
od cierpień
od grzechów nieśmiertelnych

nie pragnęli poznania
nie szukali sensu życia pod kamieniem
chcą zacząć od nowa
uwikłane w kiepską historię
swoje pogrzebane życie

wpatrzeni w krzyże wystające z walizek
pragną odejść jak najprędzej z peronu dla zuchwałych
odwaga śmiałość i bunt

sami nie wiedzą ile pozostało im piasku
może połowę mają już za sobą
sami nie wiedzą kiedy przybędzie zielony rycerz
aby z uśmiechem na twarzy odciąć im głowy

wąż który nie może zrzucić swojej skóry ginie

nadjeżdża pociąg z pośpiechem spóźniony
wraz z nim wagony
pełne odciętych głów