Małe dziury
i prześwity w ciemnej tkaninie
a nadzieje tak wielkie
i tak wiele

A my
oparci o parapety zapatrzeni
wyciągamy ręce
po odpowiedzi

gdyby udało się choć raz
przekrwionymi oczami
wyszarpać rąbek światła,
schować w kieszeni, a teraz

o godzinę zapytam Syriusza
Wegę czy nadejdzie świt
Aldebarana, czy dobrze mi się śpi
i co mi się śni

spalone świetliki spadły z łomotem
na podłogę z zasłonami
i żadnych pytań, odpowiedzi
pamiętam tylko gwiazdy, nic więcej
tylko gwiazdy