Żywica co pachnie świerkowymi łzami
roztacza prastare wizje obrazami
nasiąka do serc gąbek
jak studnia głębokich
szerokich aż po horyzont
przedwiecznego nieba


w zaciszu pamięci
odkrywa co zakryte wiekiem
brnie dalej do mózgu
szumi w obu skroniach
tętni i pulsuje

jedynie dusza, łączy się z czasem
przedziera się przez korytarz myśli krętym pasem
tnie podziały na dwoje
to ja i to moje
to ty i to twoje