usiąść pod konarem który uległ halnemu
złożyć głowę na omszonej wilgoci
dotknąć dłonią kory jak bruzdy ziemi
poczuć rajską woń żywicy
usiąść pod głazem owocem lawiny
wesprzeć plecy wędrowca
dotknąć gładzi wiatrem smaganej
poczuć chłód letniego poranka
usiąść przy strumieniu co rzeki początkiem
zanurzyć dłonie pragnące wilgoci
co radością i wytchnieniem
poczuć jak życie bije
usiąść pod szczytem co cudem natury
ogarnąć wzrokiem przestrzeń bez końca
wysłać ku niebu gołębie swej duszy
poczuć pokorę i wielkość zarazem