 |
dnia 17.10.2010 08:24
Zapamiętam z wiersza zabawy słowem. To trochę mało...
Pozdrawiam - Tomek |
dnia 17.10.2010 08:46
A jednak warto, by pamięć trwała, zawsze kogoś będzie to obchodzić. To pierwsze odczucia po przeczytaniu tekstu. Razi trochę ton wiersza, choć podejrzewam, że zamierzenie autora było inne, o inne emocje i refleksje chodziło.
Ostatnia fraza o przedmiotach na tak.
Pozdrawiam. |
dnia 17.10.2010 08:49
też ostatnia. pomysłowa. |
dnia 17.10.2010 09:01
długowieczne są tylko pióra ;)
chytra zabawa wewnątrzbrzmieniem brzemiennym w skutki, jak lubię, ale po całej tej woltyżerce pozostaje niedosyt przy lądowaniu.. |
dnia 17.10.2010 09:43
Tak, Tomku, trochę mało... Dziękuję za wizytę, pozdrawiam serdecznie. Irga
diani, pozwolę sobie zacytować Twoje słowa: A jednak warto, by pamięć trwała, zawsze kogoś będzie to obchodzić. Tak, właśnie taki był mój zamiar, takie emocje. Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie. Irga |
dnia 17.10.2010 09:46
Skoro zamierzeniem Twoim było wywołać oburzenie w czytelniku i bunt to faktycznie Ci się udało:) Pozdrawiam równie serdecznie. |
dnia 17.10.2010 09:47
bo to trzeba zawsze
na nawietrznej stać
na zawietrznej ...
hej |
dnia 17.10.2010 10:10
"do maga jeśli
wiecznie niedomaga dusza"
"jaki dług
głóg pomaga na serce"
a "długowieczne są tylko
przedmioty"
Trzy fantastyczne aforyzmy - maksymy wręcz - w jednym wierszu.
Pozdrawiam, Kazik1 |
dnia 17.10.2010 10:57
Wieńcząca konstatacja znakomita.
Pozdrawiam serdecznie. |
dnia 17.10.2010 11:14
Inspirująco zagrane słowami; coś jest na rzeczy z rzeczami, też mi się kołaczą po głowie:)
domaga, i do maga - usmiechnęło:) |
dnia 17.10.2010 11:39
Marylu, dziękuję za wizytę. Pozdrawiam ciepło.
Grzegorzu8, tak, masz rację z tymi piórami ;). Dziękuję za refleksję. Pozdrawiam
diani :))
wiese, i jeszcze trzeba uważać na bom. O zwrocie przez stępkę, już nawet nie wspomnę... |
dnia 17.10.2010 12:03
aś zaplecione dobrze:)
Pozdrowczyk:) |
dnia 17.10.2010 12:13
:)))
bardzo prześwietne.
pozdrawiam :) |
dnia 17.10.2010 12:46
Irgo, pięknie napisałaś. Kurczy się ten świat. Spycholandia wszechobecna. Niebawem pozostanie tylko literatura, jako jedyna odsłona .Świetna gra słów, bardzo dobra puenta. Pozdrawiam serdecznie. |
dnia 17.10.2010 13:38
Jest i moja skromna osoba pod wierszem, są pozdrowienia)) B |
dnia 17.10.2010 15:18
Coś tu jest intrygującego i czyta się lekko,ale...
Pozdrawiam Meg |
dnia 17.10.2010 15:44
materia niepiękna
chropowate słowa
nikt nie obiecywał raju
kto w czepku się urodził
już dawno wysiadł
ze starych bujanych foteli
ktoś przegnał koty
grzejące się na słońcu
pozdrawiam
stere meble są w cenie |
dnia 17.10.2010 16:26
kazimierzu1,, bardzo Ci dziękuję za odwiedziny. Pozdrawiam serdecznie.
gammelu.g, cieszę się. Pozdrawiam ciepło.
sykomoro, dziękuję za pozytywny odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
Alutko, dziękuję Ci serdecznie. pozdrawiam
JagodoA, ale radość! Serdeczności. |
dnia 17.10.2010 19:25
Generalnie, to mało nas obchodzi w jakim kierunku wieje wiatr. Czasem tylko opuszczamy nasze flagi by ich bez sensu nie strzępił. (A może po to by inni nie myśleli, że to chorągwie są). Używasz szabli przeciw mieczom. Ale to nie oręż stanowi o wyniku walki. Tak samo jak wynik nie stanowi o zrozumieniu. Lecz do pojęcia tego trzeba by umiejętności czytania ze szklanej kuli. Nawet jeżeli buduje się domy ze szkła. Ach szkło i marmur...jakże wdzięczny dziś materiał; uwielbiają je współcześni architekci. Wspaniałe fasady powstają. Dom jednak musi mieć duszę. Musi mieć ją każdy budynek i każdy wiersz. Dlatego stare domy są wieczne. Te nowe - monumentalne są jak golemy.
A głód? Człowiek plujący jadem zawsze będzie głodny. Wszak za pożywienie ma tylko żółć... .
Bardzo mądry wiersz IRGO
chodzi taki jeden z drugim
i domaga się pamięci - sedno sprawy ukryte w środku; wszak tylko umarli domagają się pamięci... . |
dnia 17.10.2010 19:42
witam
nieposzanowanie wartości, wszędobylskie szarganie ideałów, wiersz z zębem, jak wyrzut sumienia. gorzka to prawda.
pozdrawiam |
dnia 17.10.2010 20:02
Janeczko, dziękuję za komentarz. Pozdrawiam Cię serdecznie.
Bronku, dziękuję, że przyszedłeś. Pozdrawiam ciepło.
kasiumeg, dziękuję za poczytanie i uwagi. Pozdrawiam serdecznie.
sterany, tak jak chropowate jest wszystko to, co nas otacza. Dziękuję Ci za wnikliwy komentarz. |
dnia 17.10.2010 20:51
Bardzo prawdziwy:) |
dnia 18.10.2010 07:32
Gra słów , wieloznaczność, i wielkie pole do interpretacji, i jak słusznie zauważył Kazik 3 bardzo ważne aforyzmy. Dla mnie -jeden z najważniejszych wierszy na PP.
Pozdrawiam serdecznie i słonecznie:):) |
dnia 18.10.2010 09:30
artemidionisie, dziękuję za komentarz. Pozdrawiam serdecznie.
karnaku, tak, dotarłeś do jądra wiersza, do tego, co chciałam przekazać. Pozdrawiam serdecznie.
el-roso, dziękuję za wizytę. Pozdrawiam serdecznie. |
dnia 18.10.2010 21:21
Drażniący, szarpie emocjami ale prawdziwy i taki powinien być. Serdecznie. |
dnia 19.10.2010 10:56
Jarosławie, bardzo Ci dziękuję za tak wysoką ocenę wiersza.
Pozdrawiam serdecznie.
Eulalio, dziękuję za słowa: prawdziwy i taki powinien być. Pozdrawiam serdecznie. |
dnia 19.10.2010 13:04
Może i są długowieczne tylko przedmioty - może, chociaż sama skłaniam się ku myśli, że dla człowieka znacznie ma słowo, i dlań gotów był, nadal gotów jest znajdować miejsca na przechowanie, stąd zapisy stawały się czymś na tyle istotnym, by dla wydumać rylec, glinianą tablicę, papirus, pomieszczenie do gromadzenia, a nawet jeśli utracono część przekazu, starano się odtworzyć, przenieść na inny nośnik, słowa pokonało czas, nie chyba nie masz tak wielu długowiecznych przedmiotów jak wiele jest słów długowiecznie odtwarzanych. Może tak chciałabym spojrzeć, może nie chciałabym nadawać rangi przedmiotom. Są. Co innego myśl wyrażona słowem, samo słowo, oraz myśl zatrzymana sztuką. Ale to już nie przedmiot, to także dialog.
Nie powiem by nie zatrzymało mnie sprowadzanie starców do rangi przedmiotów jakie trzeba sprzątnąć ze sceny, wymienić ludzi jak wymienia się dekorację,
Bo i taki przekaz niesie wypowiedź.
Jest jak napisanie won, wasz czas dobiegł końca.
Guzik mnie - podmiot - obchodzi wasze życie, wasze przejścia, to, co było waszym udziałem, obojętnie czy dotyczyło wszy, głodu, mordowania się czy też inaczej. Podmiot w moim odczuciu mówi - jazda stąd przedmioty, a jak który niedomaga to napić naparu z głogu na wzmocnienie serduszka, i... i siedzić cicho przedmioty.
Czy podoba mi się tupanie liryczną, poetyzująca nóżką na wiekowych ludzi? - nie. Nie podoba mi się przekaz. Nie dlatego że jestem wiekowa, nigdy nie trawiłam nieuzasadnionych wieszań się po ludziach starych.
Gdybyż autorka zadbała o zawarcie w wierszu powodu, o wskazanie do jakiej grupy osób starych kieruje swój wierszyk - być może znalazłby się uzasadnienie dla użytych środków wyrazu. Ale tego akurat nie mogę się doczytać. Możliwe, że tylko ja tego nie zauważyłam.
Sama gra słów owszem, owszem, ale użyta, by przenieść tego typu przekaz -nie.
Na pytanie podmiotu - kogo to obchodzi? mogę tylko odpowiedzieć tak - ludzi myślących proszę podmiotu, ludzi młodych nie ćwiczących się jadzie w odniesieniu do ludzi wiekowych. I jeszcze proszę szanownego podmiotu z wiersza - gdyby nie dziadziuś tatusiowi byłoby..., albo i tatusia nie byłoby wcale, w związku z czym nie byłoby i podmiotu nazywającego w tej chwili starych ludzi przedmiotami. |
dnia 20.10.2010 04:38
Bardzo wieloznaczny, dający do myślenia wiersz, idealnie dobrana gra słów, wciąga czytelnika. Pointa bardzo trafna i bolesna.
Podoba mi się.
Pozdrawiam serdecznie, Idzi |
dnia 20.10.2010 05:15
Matko Święta! Elmin, Ty naprawdę chyba nie zrozumiałaś przekazu. Przecież to nie jest wiersz skierowany przeciwko starszym osobom. Nie dostrzegłaś goryczy, ironii ,nie dostrzegłaś żalu w tym, co napisałam? Przecież w wierszu nie trzeba, a nawet nie należy wszystkiego mówić wprost ! Nie zauważyłaś, że to mój PROTEST? Że nie zgadzam się na to, co panuje wokół? Że oburza mnie złe traktowanie ludzi starszych, ludzi którym zawdzięczamy wszystko, począwszy od tego, że jesteśmy ? Nie zauważyłaś znieczulicy? Nie zauważyłaś, że wielu ludzi "ma w nosie" historię, że nie przyjmuje do wiadomości tego, co zrobiło dla nas starsze pokolenie? Że liczy się tylko tu i teraz? Elmin, źle jest tam, gdzie ludzi, zwłaszcza starszych, traktuje się jak przedmioty. Bardzo źle. Napisałaś piękny komentarz, wyraziłaś to wszystko, co chciałam powiedzieć, to wszystko, przeciw czemu PROTESTUJĘ. Dziękuję Ci.
Jest mi tylko przykro, że przypisałaś mi złe intencje.
Pozdrawiam Cię. Irga |
dnia 20.10.2010 06:23
Nie, nie dostrzegłam, nie zauważyłam. Dla mnie nie jest to protest, jest to wysłanie starych ludzi na pobocze, żądanie - "jazda stąd, stare przedmioty zejdźcie z oczu."
Ad. "Jest mi tylko przykro, że przypisałaś mi złe intencje." - Irgo, rozmawiamy o wierszach, tylko o wierszach, autorzy i ich intencje i omawianie osób - nie wchodzi w grę, takiej rozmowy nie ma.
Jest rozmowa o wierszu, a ten udany bywa lub nie, udaje się słowami wyrazić coś lub nie. I zawsze chodzi o konkretny wiersz, nie przenosi się to inne utwory autora.
Coś mylisz - coś za bardzo odnosisz do siebie.
Zwracam Ci uwagę na to, że nie ma ani jednego słowa, po jakim czytelnik, naprowadzony, poprowadzony - odczyta treść tak, jak to sugerujesz, jako protest.
Uwagę zwracam Ci słowami"
cyt.:"Bo i taki przekaz niesie wypowiedź."
Jeśli przy tej treści nie zaznaczysz wyraźnie, że sprzeciwiasz się - pozostawiasz tym samym dokonanie wyboru czytelnikowi - ten wybór nie musi być zgodny z Twoim oczekiwaniem, można całość przeczytać jak ironię wymierzoną w ludzi starych.
Napiszę tak, jest więcej przesłanek - wynikających z samego utworu, z jego budowy, ze sposobu w jaki podany jest przekaz, także i tego, że tytuł brzmi 2010, a to dotyczy kilku wydarzeń przy których krzykliwie pokazywano tak zwane "miejsce" ludziom wiekowym - wszystko ma znaczenie - zatem z samego utworu wynika więcej przesłanek na odczytanie, iż wiersz nie broni, a odsuwa ludzi starych. |
dnia 20.10.2010 06:54
Elmin, sarkazm ma to do siebie, że albo jest odbierany jako wyraz niezgody, protestu, albo pełnej aprobaty, przy literalnym odbiorze słowa; ale przede wszystkim skłania
do refleksji; wybrałaś taką formę rozmowy z wierszem, przecież masz prawo, ja tutaj mogę w charakterze komentarza odautorskiego, bez polemiki z Twoimi słowami, powiedzieć
jasno : to był protest i niezgoda; dziękuję Ci za zwrócenie uwagi na to, że i w ten sposób można odczytać moją intencję.
Irga. |
dnia 20.10.2010 07:18
No tak, utworowi nie pomoże otworzenie szkoły dla czytelnika. Sarkazm Irgo nie ma tego do siebie, co tutaj wyłuszczasz - jest czytelny lub nie, jest dobrze skierowany lub nie, lub jest napisany tak zmyślnie, jak powyższa wypowiedź liryczna: "skieruj sobie odbiorco ironię jak Ci pasuje, ja jako autor nie odpowiadam za Twoje skojarzenia" - i wtedy, w zależności od odbiorcy utwór zyskuje ton protestu, odbiorca mniema, że jest to przeciw, i taki przypisuje autorowi, lub odbiera wiersz jako wymierzony w, a wtedy pyta autora: dlaczego? co leży u podłoża?
W obu wypadkach skłania do refleksji. Podobnie jak skłania do refleksji sam fakt pozostawienia odbiorcy tego, jak ma odbierać wypowiedź - protest czy pognębienie? |
dnia 20.10.2010 16:34
I biorę cię w moją obronę starcze- tak odbieram ten wiersz.
Wystarczy poczytać i pooglądać ekrany, i wszystko jasne.
JBZ. |
dnia 20.10.2010 18:31
Panie Jerzy
- w takim razie jak kwalifikuje Pan wypowiedź liryczną "2010"? - myślałam, że mam do czynnienia z wierszem.
Z Pana wypowiedzi wynika, że bez ekranów jest mniej jasne, a z ekranami wszystko jasne. To może jakiś załącznik do utworu "2010" skoro wszystko jasne staje się z ekranami.
Jasne pod względem sarkazmu jako środka wyrazu zastosowanego w obronie? - to dość ciekawe.
Skłaniałam się jednak do leżejszej ironi, bo taką można odczytywać dwojako, ale autorka twierdzi, że sarkazm.
Pan dodaje, że wszystko jasne jest, co rozumiem jak jednoznacznie czytelne - po pooglądaniu ekranów.
A wszyscy odnosimy się do wiersza, do wypowiedzi, która po dziesięciu latach nadal będzie wierszem, ale ekrany chyba tak długo nie przetrwają.
Zabrakło być może słowa, dwóch słów dających sygnał, że autorka ironizuje, ironią bierze w obronę. Tego mi zabrakło do jasności, nie ekranów.
Zastanawiające są obecnie te rozmowy, które nabierają tonu "pozornie o wierszach", bo przyznam się, że nie czuję w tej chwili abyśmy właśnie o wierszu i tylko o wierszu.
Ja nie bardzo chcę uczestniczyć w czymś takim, bo nie piszę komentarzy o wierszach, by z autorami się ścierać, tylko wyrazić swoje zdanie. I zauważam, że nie można, nie wolno zapytać, nie wolno wskazać miejsca jakie zdaniem czytelnika osłabia przekaz.
Dobrze. Nie wolno to nie.
Widać tak mają wyglądać komentarze, że wszyscy musimy odbierać na tej samej fali - a to jest praktyka, tutaj pod wierszem jest praktyka, i doskonale uwidocznione jest, jak ma się praktyka do wielu zacnych mów forach traktujących o tym czym jest komentowanie, jakie role spełnia.
Nie będę już Państwu zawracać głowy swoim innym zdaniem, nie tak bardzo różniącym się od Waszych, bo zaledwie zwracającym autorce uwagę na to, że przy tym zapisie wiersz można odczytać dwojako. |
dnia 20.10.2010 18:58
bardzo ciekawy wiersz, pozdrawiam |
dnia 20.10.2010 19:02
bardzo mądry, dobry wiersz. pięknie napisane, chce się czytać!
z przyjemnością czytam, odbieram dla siebie i do siebie; bez zadry, z przyjemnością. dziękuję,
pozdrawiam serdecznie :) |
dnia 21.10.2010 04:20
Jerzy, dziękuję za wizytę. To cieszy, jeśli czytelnik odbierze przesłanie utworu zgodne z zamysłem autora. Pozdrawiam. Irga
winter, dziękuję za wizytę i pozostawiony tu ślad.
kropku, ale mnie uradowałeś swoim komentarzem. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie. Irga |
dnia 27.10.2010 19:17
IRGO dobry wiersz o pamięci i próbie zmiany historii. Tamto pokolenie umiera...a to młode zyje chwilą ,niestety.POZDRAWIAM |
|
|
v6.01.7 © 2003-2005
![[www.pajacyk.pl]](/fusion/images/pajacyk.gif)