sen był o szklance wody bez gazu
zrzuciłeś ciepłą kołdrę puchową
mokre od potu plamy na twarzy
fatamorganą stały się nową

spieczone usta i w gardle sucho
przełknięta ślina nie spływa wcale
jak mantrę klepiesz że już za późno
żyć marzeniami na spiżu wale

odciąć oderwać się od pragnienia
niech balon z koszem spadnie na ziemię
można wszak obejść się bez jedzenia
trudniej bez wiatru słońca na niebie

bo gdyby fala mogła raz tylko
liznąć przybrzeżną skałę z granitu
i nigdy więcej już nie przypłynąć
odejść na zawsze w niepamięć bytu

wówczas wspomnienia i ciepły piasek
w którym z lubością stopy zanurzasz
mógłby w kieszeniach stać się balastem
którym usypiesz wysokie wzgórza