ażdozachodowa codzienność
wybijana w tempie budzikowej
tragicznie popkulturowej ballady
i szydercza podłość cyferblatu
nieunikniona

a ja tak nie lubię tańczyć
opieram się o ściany
czasem
dla zabawy świeżo malowane

pan N zapytany o ważkość egzystencji
drapie się po głowie
naćwierćstartym palcem wskazującym
tym od tworzenia

ale to dobre
że utopijne pergaminy nieistnienia
zostały spalone
śmiechem ówczesnej baleriny

na stosie cywilizacji