Miliony gwiazd wije się po niebie
Wciąż błądzą, szukają, nie widzą niczego
Swego miejsca na ziemi i w Raju nie znajdą
Ulecą, tak jak chwilę, ku beztroskich połonin niebieskich
Nie zaznasz w tym ni jednej
Dobrej, czy złej chwili
Zapomnisz. Tak jak zrobili to oni
W hołdzie do Boga, przetrwasz
przez tą drogę. Skupiony na tym
Co jest tak nie ważne
Wymyślając kolejnych miliony powodów
Aby nie zostać omegą w tym chorym wyścigu
Patrząc w oczy, widać tylko własne odbicie
Pozostając w świecie bez grama wyobraźni
Znajome twarze, te same, a jednak już inne
Stare przyzwyczajenia, nowe
okoliczności. Identycznie i inaczej
Mijają wieki, czas wciąż ten sam
Bezgraniczne piekło. Szum, gwar i strach
Tam musisz być lisem
Nie kotem, lecz lwem
By pozostać nie tkniętym, nawracając się