jak tak sięgam pamięcią to
nie rozlana w ziarna kawa
gołębiom gdy robiło się zimno

nie puste struny na zegarach
okien w które wiatr łomotał
ludziom na dobranoc

znalazłem zdjęcie
siedzisz cicha czarnobiała
a w dole uwiązane baloniki

widzisz brukowane ulice
przechodzą po mnie wytarte
deszczem nocą mówią mi

`czasem ulatnia się twarzy
suche powietrze zabiera
coś z tych wydychanych liści`

wiesz poczekam na jesień
dam ci naprędce
struganą łódkę z kory