Przez myśli biegnące ku słońcu,
przez czyny rozlane wraz z kawą,
wzdłuż granic pragnących złamania,
po widok zszarzały w oddali.

Przez zakręt łamiący Twą ścieżkę,
po cel osiągnięty z uporem,
podążasz bezwiednie od rana
do oczu zamknięcia wieczorem.

I czujesz i pragniesz i żyjesz
a życie wciąż swoje i swoje.

I łamiąc granice, skacząc w przepaści,
budząc do życia kolejne pragnienia, odkręcasz klepsydrę losów i westchnień,
czując, że wpływu i tak na to nie masz.

Walczysz z zakrętem, przepaścią i czasem
a piasku w zegarze,wciąż jakby mniej.
Starasz się bardziej, wciąż bardziej codziennie,
myśląc czy to na pewno ma sens?

Przez uśmiech, zwycięstwo, porażkę i śmierc
przekręcasz klepsydrę czy chcesz tego czy nie.