Jaka jest niemoc duszy mej
By być sam sobą
Dać garstkę uczuć osobie kochającej
Iść prosto życiową drogą

Pragnę wyrwać się z mocy niegodnych
Trzymających mnie na uwięzi
Spalonych kart przeszłości
Marzeń młodzieńczych niespełnionych
Wprost do codzienności

Bywaj drogo moja jagodowa
Uśmiech trzymaj dumnie
I zapłacz po mnie kiedy trzeba
Znów ten wir porywa mnie

W niewoli jestem dość srogiej
Z rozpaczy cały drżę

Obłoki niebios pochwycą mnie
Bym w krainie snu obudził się