chciałem pamiętać ten ogród gdzie malwy jak marzenia pięły się ku niebu
miejsca w których ojciec sadził kolejne drzewa kłócąc się z przeciwnym wiatrem
co nie chciał mu pomóc w budowaniu domu biały welon sadu szepcący
o dojrzałym owocu na drodze do raju przez modlitewne słowo matki
chroniącej brzemienność pod ikonową twarzą Chrystusa i zauroczenie
dostojeństwem dziewczyn niby polnym kwiatem gdy wioskowy pejzaż
prostował się widokiem podkrążonego zorzą oka widnokręgu

chciałem pamiętać niepotrzebne nikomu pieśni zmierzchów i wschodów
wchodzące pod lewe żebro najpiękniejszym obrazem konia żującego
w pysku wędzidło i niedolę własną strumyk płynący zapachem żywicy
w pękniętym kaflu pieca i noce gdy dni traciły zdolność regeneracji
dziergając w zachodzącym słońcu niezmienny rachunek sumienia

chciałem pamiętać ale zapomniałem że można zapomnieć
milczącą modlitwę istnienia gdy bóg boga czyni niewolnikiem
chowając za progiem relikwie ojców i pamięć