Jakie to proste:
obrazić się nie wiedząc o co,
nie znajdując powodu;
byleby zranić, dotknąć, uronić łzę.
Dwa uczucia, dwa światy:
jakże odmienne, oba zakazane.
A później żal, tęsknota, obłędne myśli...

Czy wystarczy spojrzenie w oczy,
przelotny uśmiech skradający się korytarzem,
jeden przypadkowy bukiet kwiatów?
I ciągła niewiadoma... Zakazany owoc.

Bliskość ciał, słodycz pocałunków,
skradające się uczucie,
które nigdy nie zawita na wieki.
I to zakazany owoc.