Daty zawierają błąd czasu nieistniejącego,
neutriny przekroczyły prędkość światła
pędząc na oślep w wymiarze pozaprzeszłym.

Majowie znowu pomylili kalendarze,
Pytja zasnęła w narkotycznych oparach
a znudzeni czekaniem Jeźdżcy Apokalipsy
w karty przegrali warkocz Bereniki.

Leżysz obok, wtulony w twoje ciepło
wędruje po przestrzeni bytu,
Ziemia obraca się wokół zwykłej osi,
w żrenicy okna słońce z księżycem grają
w chowanego, kryjąc się na przemian
w zakamarkach nieba.
Noc przenika w konstelacje naszych ciał,
zamyka w pierwotnym wszechświecie
czułości.

Żadna z jaszczurek nie zastanawia się
nad sensem życia i śmierci, nie oczekuje
przybycia Mesjasza, nie tworzy nowego ładu
jaszczurzego świata,

Bóg nie przetasował jeszcze kart
przed nowym ich rozdaniem.

Czuwam nad kolejnością rzeczy,
nad miarowym oddechem twego snu,
z którego obudzę się nazajutrz

by znów mógł nastąpić koniec
nie naszego świata.