W lesie mieszka czarownica
co urodą nie zachwyca
domek jest na jednej nodze
smutno mieszkać w nim niebodze

choć urodą nie zachwyca
choć z niej wstrętna czarownica
serce dobre ma jak miodek
znaczy dobry jest jej środek

raz spotkała dwójkę dzieci
Jaś z Małgosią smutny siedzi
siedzą biedni na mchu w lesie
płacz Małgosi echo niesie

gdy podeszła czarownica
Jaś ze strachu, aż zakrzyczał
bo nie widział wcześniej nigdy
żeby ktoś był tak przebrzydły

szkoda jej maluchów było
chciała też by było miło
zaprosiła ich do domu
mało to się zdarza komu

wciąż karmiła jagodami
ciasteczkami, poziomkami
słodkim miodem, jeżynami
a czasami też grzybami

dogadzała im jak mogła
no, bo przecież była dobra
gdy ich wreszcie odkarmiła
już nie była taka miła

przypomniała bajkę sobie
co ja biedna teraz zrobię?
mam ich upiec w piekarniku
żeby bajce dodać szyku

i przez głupie to myślenie
mówi, chyba zdanie zmienię
więc zamknęła ich w piwnicy
mrocznej, jak u czarownicy

u Małgosi smutna mina
bajka jej się przypomina
strach ją objął w swoje ręce
myśli, co też z nami będzie?

a na drugi dzień od rana
blaszka w kuchni już rozgrzana
wypuszczeni są z piwnicy
Jaś nie wierzy w to co widzi

pełno ciasta zagniecione
rogaliki upieczone
bo gdy Jędza w nocy spała
jeszcze raz to przemyślała

przypomniała sobie przecie
że to ona się upiecze
więc bieg bajki znów zmieniła
pozostała brzydka-miła

po co bywać złym człowiekiem
kiedy dobrym być jest lepiej