Pokruszone kawałki słów,
rozrzucone w kamieniołomach wierszy.
Dokąd tak się starasz owadzie ludzki
drążący idee. Jeżeli wszystko czego się dotkniesz,
przemija? A jeżeli nie przemija, to przeinacza się.
Powszechnieje jak chleba naszego doczesności.
Módl się i pracuj a garb jak huba na drzewie
twojego ciała wyrośnie. I nie dotrwasz do chwili śmierci
Tylko śmierć dotrwa do ciebie i przeżyje twój
imag jak pokonała cezarów i faraonów. Chociaż
ich imiona w podręcznikach historii, to w tobie znaczą mniej
niż ten wiersz jaki napisałeś. A potem
z podartej kartki papieru, żeby jedno zdanie odnaleźć
trzeba cały piasek pustyni przez sito przesypać,
i znaleźć ten pierścień zaręczynowy,
który Adam zgubi zanim zdąży założyć na palec Ewy.
Może dlatego ludzkość tak pokrętna jest? Chociaż z wyglądu
lepiej prezentuje się od małpy. Ten jaki
znajdziesz w korzeniach palmy z ostatniej oazy
okaże się imitacją, szkiełkiem z butelki po piwie
Oprawionym w mosiądz. Poeto mały żuczku
przewrócony nogami do góry, machasz kończynami
a prezesie wielkich korporacji w dupie mają twoją wrażliwość.
więc na zdrowie, to lekarstwo prowadzi
do miejsc użytecznych.