Słyszysz ten dźwięk?

Melodia żywiołów

Spontaniczny odzew natury

Wyrażony spokojnym tańcem

Setek zielonych dłoni jak małe dzieci

Pochodzących od jednej matki

Sączących to samo życie

Czujesz ten spokój?

Ostoja i schronienie wielu istnień

Bez których stara matka nie ukazałaby

Słońcu swych dzieci

Tajemnica jej długowieczności tkwi

W głębi prostoty życia

I ofiarności swego bytu

Widzisz to, co ja?

Życie ciągnące się od potężnych ojcowskich, dłoni

Biorących od natury to

Co najlepsze dla swych dzieci

Przez długą szyję zakończoną, ramionami

Na których osiadła orkiestra natury

Możesz mi powiedzieć, że to tylko drzewo

Lecz ja ci odpowiem

To cud