każdą komórką do życia się garną

bzy turkawki i zioła i motyle białe

i wszystkich Słońce musi wykarmić

jak bocianica w gnieździe swoje małe



po ogrodzie trzmiel mały stwórca krąży

na którym kwiatku siądzie ten w owoc się zwija

zieleń jest tak zielona że aż dech zapiera

wszystko się jeszcze sumuje nic nie przemija



i wszystko staje sic możliwe

choć z mojej duszy uszło tyle zieleni

jeśli możesz Słońce daj żar i zuchwałości

chcą zakwitnąć-jeszcze raz miłością na tej ziemi



Borzęcin, 1989