-O czym me pióro napisać chcesz?
-Przecież ty wiesz.
-Nie wiem, bo myśli w mej głowie mnóstwo.
-Opiszę bóstwo.
-A jakie chcesz jemu nadać cechy?
-Pięknej kobiety.
-A więc zaczynaj, jestem ciekawa.
-To będzie zjawa:
Z głębiny morskiej wynurza głowę
Ciała połowę.
Włosy jej jasne, wodą zmoczone,
Ma z pereł koronę.
Oczy jak błękit nieba pięknego i bezchmurnego.
Cała jej postać wielce wyniosła,
Lecz w swej istocie zwyczajna, prosta.
Ma moc olbrzymią, zna myśli twoje.
-Więc się jej boję.
-Nie trwóż się serce ma Ona czyste.
Jej usta blade szeptają - Chryste!
Pragnie pocieszać, ziszczać marzenia.
-Mam kilka do spełnienia.
-Podejdź do brzegu i je wyszeptaj,
Złe myśli zdeptaj.
Podejdź do brzegu, Ona usłyszy,
W wieczornej ciszy.
-Pragnę o Pani winę oddalić
Co duszę plami.
Pragnę mych bliźnich kochać i siebie
Więc proszę Ciebie.
I jeszcze jedno spełnij marzenie
Ważne szalenie:
Chcę, by me pióro dzieła tworzyło,
By w mym zeszycie piękno ożyło,
By moje słowa serca wzruszały
I ziarno dobra w nich zasiewały.